Kolor na świecie / Japonia

 „Kraj Wschodzącego Słońca” lub „pochodzący od słońca” to Japonia, którą w ten sposób nazwali Chińczycy gdyż uważali, że słońce codziennie przychodzi od strony Japonii. Legenda głosi, że wyspy, z których składa się Japonia zostały stworzone przez bogów, którzy upuścili wysadzaną klejnotami włócznie w morze i tam gdzie odpadły klejnoty wyrosły wyspy.
…Kolorowe neony, bilbordy reklamujące nowoczesne technologie a pośród nich ludzie odziani w tradycyjne stroje „kimona”, niezbyt często, ale w dalszym ciągu można je zobaczyć w metrze, lokalach, parku czy też ulicach wielkich miast Japonii. Obszerne rękawy brak jakichkolwiek zapięć oraz sterta materiału obudowująca ciało od stóp po szyję, przepasana „obi” pasem zawiązanym z tyłu na kokardę. Kolorystyka Kimona jak i krój wyrażała pory roku, stan cywilny i każde z kimon dostosowane było do odpowiednich uroczystości -według tradycji kobieta niemająca męża powinna nosić rękawy sięgające aż do ziemi. Kimona były traktowane wręcz jak arcydzieło o ręcznie wyszywanych wzorach lub malowane przedstawiające kwiaty lub ptaki. Kolorystyka dla kobiet była bardzo bogata a dla mężczyzn jednobarwne: czarne, granatowe, szare, brązowe.
Projektanci prześcigają się w kreowaniu przestrzeni, wykorzystują niekonwencjonalne sposoby łączenia we wnętrzach tradycji, scenografii. Jednym z bardzo modnych elementów dodający charakter wnętrzu oraz niosący rys kulturowy jest eksponowanie elementów garderoby występujących w poszczególnych kulturach, w tym przypadku pięknie zdobionego kimona oraz Hakama (szerokie spodnie używane w sztukach walki nap kendo, aikido) lub Kamishimu – (uroczysty strój samuraja), geta( obuwie na podeszwie drewnianej) zdj 2 i wiele innych części stroju. Ten rodzaj projektowania jest sztuką wyrażania nastroju a przede wszystkim emocji, które pozwalają marzyć o wspaniałych przygodach, które „czekają „w różnych miejscach na świecie.

 Umiejętność czerpania przyjemności z życia codziennego w dzisiejszych czasach jest nie wątpliwie dużą sztuką, a pęd za pieniędzmi powoduje, że zapominamy o tym, co ważne, a przede wszystkim, że należy czerpać z życia jak najwięcej. Konsumpcja, konsumpcja, konsumpcja… W kraju, który wydawałoby się, że życie kręci się w zawrotnym tempie nagle przekraczając bramy ogrodu świat zewnętrzny pozostaje gdzieś daleko w tyle, aby oddać się ceremonii Chanoyu -picia herbaty. Każdy ruch jest zaplanowany i wykonywany z mistrzowską precyzją. Nikt tu się nie spieszy wręcz sam rytuał jest jak gdyby wejściem do innego świata gdzie na chwilę wszystko zatrzymało się w miejscu a niewielki otwór nijiriguchi prowadzący do herbaciarni umacnia, że dostatnie życie nie daje pełnego szczęścia.  Przed ceremonią oficjalną goście myją ręce, płuczą usta oraz zdejmują obuwie i biżuterię, coraz częściej jednak ceremonia herbaciana stanowi czas spotkań przyjaciół w gronie, których jest miejsce na Haiku (poezję oddającą jego barwę, muzykę a nawet zapach i otaczającą go atmosferę.
Ceremonii picia herbaty towarzyszy teoria wabi, która dosłownie oznacza „samotny lub zubożały” Istnieją różne style pawilonu herbacianego od małych, w których można było zmieścić 2 maty po te, które gromadziły kilkanaście zaproszonych gości. Sam rytuał w Japonii ma ogromną rzeszę zwolenników a namiastkę tej ceremonii wywołanej fascynacją wschodnią kulturą jest zachód, który „asymiluje” to na potrzeby zmieniającej się mody. Prostota w europejskim wydaniu to przede wszystkim drogie materiały, które powodują, że nawet najbanalniejszy przedmiot staje się dziełem sztuki inspirowany wschodnim zamiłowaniem do tradycji.