Kolejnym równie istotnym czynnikiem, o którym należy pamiętać przy doborze kolorów jest kubatura i funkcja pomieszczenia.
Należy więc określić wielkość pomieszczenia (pomieszczeń), jego kształt i charakterystyczne cechy. Inaczej potraktujemy także kwestię kolorystyki w pokoju dziennym, sypialni, łazience, czy pokoju dziecka. Musimy także określić, co chcemy pomalować. Pewne cechy kolorów można wykorzystać do skorygowania wyglądu i kształtu pomieszczeń, powodując, że pomieszczenie będzie się wydawało niższe, a długi i wąski korytarz czy pokój - krótszy.
Jasne kolory i ich mleczne odcienie spowodują, że pokój będzie się wydawał większy, a kolory intensywne i ich odcienie dadzą efekt odwrotny. Ciemne odcienie czynią mały pokój przygnębiającym, a duży pokój może dzięki nim wydać się przytulniejszy.
Generalnie barwy chłodne powiększają optycznie pomieszczenia. Takie działanie mają min. świetliste szarości i błękity.
Odpowiednio dobierając barwy ścian, sufitów i podłogi możemy zmieniać proporcje pomieszczeń. W działaniach tych można opierać się o pewne zasady:
Często dla podkreślenia pewnych charakterystycznych fragmentów wnętrza, w celu ich wyeksponowania podkreśla się je kolorem ciemniejszym od koloru pozostałych ścian lub kolorem kontrastującym. Dobrze sprawdzają się pewne odniesienia i korespondencje- jasne meble na ciemniejszej ścianie i ciemny kolor np. kompletu wypoczynkowego na jasnej ścianie.
Przy projektowaniu kolorystyki pomieszczeń należy harmonijnie zestawiać kolory farb z odcieniami posadzek, drewna na meblach, kolorami detali wystroju i materiałów tekstylnych. Wprowadzone barwy mogą scalać się z istniejącymi dosłownie lub różnić tylko tonami- uzyska się wtedy efekt wnętrza spokojnego i monochromatycznego. Można także zestawiać kolory na zasadzie kontrastu i wtedy wnętrze jest bardziej ożywione kolorami.
Zestawianie kolorów pozwala osiągnąć najróżniejsze efekty. Osobliwości percepcji wpływają na inną ważną cechę kolorów: niektóre z nich wydają się postępować naprzód, inne wycofywać.
Zjawisko kolorów atakujących i ustępujących odpowiada podziałowi barw na zimne i ciepłe. Barwy oparte na żółcieniach, oranżach i czerwieniach widma słonecznego wydają się bliskie i ciepłe. Im nasycone, tym bardziej zdają się występować do przodu. W małych akcentach oddalają się od tła, a ich zagęszczenie tworzy „krzykliwe” zestawienia kolorystyczne. Fioletowoniebieski, wszystkie odmiany błękitu, to kolory cofające się przed okiem patrzącego, dają więc więcej przestrzeni. Błękity i fiolety uważane są powszechnie uważane za „zimne”- jednak ocenę „ciepła” bądź „zimna” należy wyrażać bardzo ostrożnie. Różne proporcje elementów zmieniają charakter barw do tego stopnia, że istnieją róże i karminy, których wahania uznamy za kolory zimne. Podobnie zielonkawy błękit, w nieco przychylono szalę w stronę zieleni, wydać się może żywy i ciepły, negując atrybut „zimna” powszechnie przydany błękitom.
Większość kolorystycznych zestawień mieści się najczęściej w jednej z szerokich kategorii, wyodrębnionych zasadą doboru kolorów. Pierwsze trzy z tych kategorii zestawiają barwy pokrewne, podobne, mające ze sobą coś wspólnego. Pozostałe wykorzystują różnice i kontrasty, każą przedmiotom raczej wyróżniać się, niż zlewać i mieszać.
Należy więc określić wielkość pomieszczenia (pomieszczeń), jego kształt i charakterystyczne cechy. Inaczej potraktujemy także kwestię kolorystyki w pokoju dziennym, sypialni, łazience, czy pokoju dziecka. Musimy także określić, co chcemy pomalować. Pewne cechy kolorów można wykorzystać do skorygowania wyglądu i kształtu pomieszczeń, powodując, że pomieszczenie będzie się wydawało niższe, a długi i wąski korytarz czy pokój - krótszy.
Jasne kolory i ich mleczne odcienie spowodują, że pokój będzie się wydawał większy, a kolory intensywne i ich odcienie dadzą efekt odwrotny. Ciemne odcienie czynią mały pokój przygnębiającym, a duży pokój może dzięki nim wydać się przytulniejszy.
Generalnie barwy chłodne powiększają optycznie pomieszczenia. Takie działanie mają min. świetliste szarości i błękity.
Odpowiednio dobierając barwy ścian, sufitów i podłogi możemy zmieniać proporcje pomieszczeń. W działaniach tych można opierać się o pewne zasady:
- wysokie pomieszczenia sprawiają wrażenie niższych, gdy sufit i 10 cm górnej części ścian pomalowane zostaną ciemniejszą farbą.
- niskie pomieszczenia wydają się wyższe, jeśli ich sufity pomalujemy farbami jaśniejszymi od tych użytych na ścianach; przy czym barwy chłodne zwielokrotniają to działanie, podobnie jak pomalowanie kolorem sufitu 10 cm ściany. Dla podkreślenia tego efektu podłoga powinna być ciemniejsza od sufitu.
- krótkie skosy na poddaszu maluje się tym samym kolorem co sufit, aby przestały one dominować wizualnie nad resztą pokoju.
- w dużych pomieszczeniach pomalowanych intensywnymi i ciepłymi kolorami wytwarza się przytulny, kameralny nastrój.
- niewielkie pomieszczenia sprawiają wrażenie znacznie większych, jeśli zastosujemy w nich chłodne i jasne, pastelowe odcienie.
- schodzące nisko skosy sufitów powinno się pomalować tym samym kolorem co ściany, aby nie zwężać optycznie przestrzeni.
- jasne kolory: biele, świetliste błękity i delikatne szarości powiększają optycznie pomieszczenia.
- ciemne, intensywne barwy zmniejszają pomieszczenia.
- ciemny sufit i podłoga, przy zachowaniu jasnych ścian poszerzają pomieszczenia.
- proporcje pomieszczenia długiego i wąskiego możemy zmienić na bardziej „kwadratowe”, malując ściany krótsze na kolor cieplejszy i intensywniejszy, natomiast ściany dłuższe na kolor chłodny lub zdecydowania jaśniejszy.
- Wprowadzając na ściany pionowe pasy wydłużamy, podwyższamy pomieszczenie; natomiast pasy poziome skracają, obniżają pomieszczenie równocześnie je poszerzając.
Często dla podkreślenia pewnych charakterystycznych fragmentów wnętrza, w celu ich wyeksponowania podkreśla się je kolorem ciemniejszym od koloru pozostałych ścian lub kolorem kontrastującym. Dobrze sprawdzają się pewne odniesienia i korespondencje- jasne meble na ciemniejszej ścianie i ciemny kolor np. kompletu wypoczynkowego na jasnej ścianie.
Przy projektowaniu kolorystyki pomieszczeń należy harmonijnie zestawiać kolory farb z odcieniami posadzek, drewna na meblach, kolorami detali wystroju i materiałów tekstylnych. Wprowadzone barwy mogą scalać się z istniejącymi dosłownie lub różnić tylko tonami- uzyska się wtedy efekt wnętrza spokojnego i monochromatycznego. Można także zestawiać kolory na zasadzie kontrastu i wtedy wnętrze jest bardziej ożywione kolorami.
Zestawianie kolorów pozwala osiągnąć najróżniejsze efekty. Osobliwości percepcji wpływają na inną ważną cechę kolorów: niektóre z nich wydają się postępować naprzód, inne wycofywać.
Zjawisko kolorów atakujących i ustępujących odpowiada podziałowi barw na zimne i ciepłe. Barwy oparte na żółcieniach, oranżach i czerwieniach widma słonecznego wydają się bliskie i ciepłe. Im nasycone, tym bardziej zdają się występować do przodu. W małych akcentach oddalają się od tła, a ich zagęszczenie tworzy „krzykliwe” zestawienia kolorystyczne. Fioletowoniebieski, wszystkie odmiany błękitu, to kolory cofające się przed okiem patrzącego, dają więc więcej przestrzeni. Błękity i fiolety uważane są powszechnie uważane za „zimne”- jednak ocenę „ciepła” bądź „zimna” należy wyrażać bardzo ostrożnie. Różne proporcje elementów zmieniają charakter barw do tego stopnia, że istnieją róże i karminy, których wahania uznamy za kolory zimne. Podobnie zielonkawy błękit, w nieco przychylono szalę w stronę zieleni, wydać się może żywy i ciepły, negując atrybut „zimna” powszechnie przydany błękitom.
Większość kolorystycznych zestawień mieści się najczęściej w jednej z szerokich kategorii, wyodrębnionych zasadą doboru kolorów. Pierwsze trzy z tych kategorii zestawiają barwy pokrewne, podobne, mające ze sobą coś wspólnego. Pozostałe wykorzystują różnice i kontrasty, każą przedmiotom raczej wyróżniać się, niż zlewać i mieszać.
